Αρθρογραφία

Είναι αλήθεια ότι ο Υπουργός Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος, μόνος στην κυριολεξία μεταξύ όλων των μελών της Κυβέρνησης, έχει μπορέσει να αναπτύξει ισχυρές προσωπικές σχέσεις στην Ουάσιγκτον.

Από προσωπική εμπειρία κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως πρέσβης στην Ουάσιγκτον (2005-2009), είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι οι προσωπικές σχέσεις των πολιτικών δεν αρκούν. Μπορούν όμως να φανούν χρήσιμες. Continue reading

Η 19η Αυγούστου έχει καθιερωθεί σαν η Διεθνής Ανθρωπιστική Ημέρα.

Σήμερα τιμάμε τους χιλιάδες αφανείς και ανώνυμους που προσφέρουν χωρίς να ζητούν.

Σήμερα τιμάμε όλους εκείνους που εργάζονται σε συνθήκες πόλεμου για να σώσουν ζωές.

Σήμερα τιμάμε τους Διεθνείς εκείνους Οργανισμούς και τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που υπηρετούν τον άνθρωπο.

Σήμερα, έστω για μια μέρα, ας αγανακτήσουμε. Χωρίς να θρηνούμε με υποκρισία.

Γιατί ακόμη και σήμερα στο έδαφος Ευρώπης, κυρίως όμως στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής βλέπουμε ότι η ζωή και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου έχουν χάσει τη σημασία της.

Αυτό πρέπει να σταματήσει.

19 Αυγούστου 2014

Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα «Το Βήμα» στις 05/08/2014

To Κυπριακό βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή, μετά το 2004, στην αναζήτηση μιας λύσης. Τι είδους όμως λύση; θέλουμε ένα σύγχρονο λειτουργικό ευρωπαικο κράτος, με μια κυριαρχία,μια διεθνή προσωπικότητα, μια ιθαγένεια. Άρα,ότιδηποτε θυμίζει το δυσλειτουργικό, κατά γενική ομολογία των αρχιτεκτόνων του, κράτος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης δεν είναι δυνατό να θεωρείται επιδιωκόμενο ή εφικτό στην Κύπρο.

Θέλουμε λύση και όχι »φύλλο συκής».
Continue reading

Το Εθνικό Συμφέρον επιτάσσει μακροχρόνιο σχεδιασμό και θεσμική ανασυγκρότηση σχεδιασμού Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας.
Επιτάσσει την ευρύτερη δυνατή συνεννόηση και συναίνεση.

Προϋποθέτει την υπεύθυνη ενημέρωση της αντιπολίτευσης από την κυβέρνηση. Ας γίνει έστω »κεκλεισμένων των θυρών».

Μια ενημερωμένη και ταυτόχρονα όμως υπεύθυνη αντιπολίτευση.

Στην εξωτερική πολιτική, σημασία έχουν ο σχεδιασμός, η συνεννόηση και οι αποφάσεις. Όχι η εσωτερική κατανάλωση, οι κορώνες και ο λαϊκισμός. Τα λάθη μας ας γίνουν μάθημα. Δεν έχουμε διδαχθεί ;

Η Ελλάδα, λόγω και της ανατροπής του status quo σε Μέση Ανατολή και Βόρειο Αφρική έχει ισχυρά διαπραγματευτικά χαρτιά.

Μόνος του κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το βάρος και το μέγεθος των εθνικών ζητημάτων και των περιφερειακών προκλήσεων. Δεν χωρούν προσωπικές πολιτικές.

Διάβασα με ειδικό ενδιαφέρον στο «ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» το  άρθρο του έγκριτου  δημοσιογράφου Αγγελου Αθανασόπουλου με τίτλο «Νέα Βάση στη Κρήτη  για drones θέλουν τώρα οι Αμερικανοί».

Από την αρχή  της εξέγερσης στις Αραβικές χώρες και τη ρευστότητα που χαρακτηρίζει και θα χαρακτηρίζει   πλέον επί δεκαετίες  όλη τη περιοχή από τη Ν.Α. Μεσόγειο  μέχρι  το Περσικό Κόλπο  , υποστηρίζω ότι , παρά τη  πολιτική, κοινωνική και  οικονομική κρίση, η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της  θέσης , αποκτά  κορυφαία  στρατηγική θέση, που  την καθιστά  λόγω της σημασία της Σούδας «αναντικατάστατη». Continue reading

Παρουσίαση του βιβλίου  «Η Άλλη Κρίση: Η Μαρτυρία Ενός Πρέσβη» στο Επιμελητήριο Κιλκίς στις 10 Μαρτίου 2014.

Συντονίζει ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης.

Μιλούν ο Γιώργος Φλωρίδης π. υπουργός και ο Φώτης Κιλιπίρης καθηγητής Τ.Ε.Ι.

Α. Οι πολιτιστικές άξιες, οικουμενική κληρονομιά, η πρωτιά της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας σε παγκόσμια κλίμακα και η ελληνική Ομογένεια συνιστούν διαρκές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Ελλάδος.
Τα συμφέροντα της χώρας μας επιβάλλουν την πλέον ουσιαστική και ενεργητική συμμετοχή μας σε όλες τις διεργασίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτίστως, καθώς και στο ΝΑΤΟ.

Ως κύρια προτεραιότητα στις εξωτερικές μας σχέσεις πρέπει να τοποθετούμε την αύξηση των εξαγωγών και βεβαία την ενίσχυση των επιχειρηματικών και εμπορικών μας δραστηριοτήτων και εκτός συνόρων.
Η οικονομία είναι το υπαρξιακό στοίχημα για την Ελλάδα. Η εξωστρέφεια είναι συνθήκη αναγκαία.

Στην εξωτερική πολιτική δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος. Η προώθηση των εθνικών μας συμφερόντων, ως συνιστώσα της Ευρωπαϊκής Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, συνιστά σημαντικό πυλώνα της πολιτικής μας. Η πολιτική του ”παθητικού παρατηρητή” δεν ενισχύει τη θέση μας. Continue reading

Από το προεκλογικό ημερολόγιο ενός Πρέσβη

Απολογούμαι εκ των πρότερων. Καταλαβαίνω ότι αγωνιάτε να διαβάσετε το ημερολόγιό μου. Σήμερα, όμως, δεν έχει σημειώσεις για εξωτερική πολίτικη, ούτε για … μυστικές συνομιλίες του Σταύρου Θεοδωράκη.

Μερικές μέρες πριν από το πρώτο συνέδριο ελληνικού κόμματος, στο οποίο μετέχω ως σύνεδρος κατ’ απονομήν, έχοντας αισίως φθάσει σε ηλικία 64 ετών, σκέφθηκα, έτσι, χωρίς ειδικό λόγο κι αιτία, να γυρίσω πίσω στην σύντομη προεκλογική εκστρατεία. Ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Έτσι, σκέφθηκα να γράψω για δυο-τρία χιουμοριστικά στιγμιότυπα από το όμορφο αυτό δεκαπενθήμερο. Τόσο κράτησε η δική μου… εκστρατεία.

Σκηνή πρώτη: Δευτέρα 12 Μαΐου. Είμαστε στην κεντρική πλατεία της Νέας Σμύρνης. Περιμένουμε τον Σταύρο. Συζητώ με τον Άκη. Εκεί, έρχεται μια κυρία. Κοιτάξτε στον ουρανό, μας λέει. Κοιτάζουμε πάνω.

“Δεν βλέπετε τις άσπρες γραμμές; Μας ψεκάζουν. Δεν το βλέπετε; Να η απόδειξη”. Μόλις είχε περάσει ένα αεροπλάνο.

Κράτησα την ψυχραιμία μου. Της απαντώ, όσο σοβαρότερα μπορώ. “Αν θέλετε, πηγαίνετε στο προεκλογικό κιόσκι … Εκείνοι έχουν και θέσεις και άποψη για τους ψεκασμούς. Εμείς δεν το έχουμε ακόμη αντιμετωπίσει στο πρόγραμμά μας.

Της δείχνω πράγματι το περίπτερο. Σπεύδει με έκδηλη ανακούφιση. Χάνουμε μια ψήφο, σκέφτομαι.

Σκηνή δεύτερη: Τρίτη 13 Μαΐου. Κεντρική πλατεία της… (κάπου στην κεντρική Ελλάδα).

Εμφανίζεται ο κ.”Ακάκιος”. Πίνουμε για κάμποση ώρα καφέ μαζί. Εξομολογείται ότι του αρέσει κάθε νέο κόμμα που γίνεται. Έτσι, στη φάση αυτή της ζωής του, θέλει να με βοηθήσει, γιατί πιστεύει στο Ποτάμι.

Προσφέρεται να κανονίσει μια συνέντευξη σε τηλεοπτικό σταθμό. Κάνει ένα τηλέφωνο. Θέλουν χρήματα μου λέει. Εμείς μοιραζόμαστε τη βενζίνη και τα διόδια, του απαντώ. Δεν έχω λεφτά για πληρωμένες συνεντεύξεις. Του προτείνω να την κάνουμε εμείς δωρεάν και να χρεώσει διπλή ταρίφα στα κόμματα που παίρνουν χρηματοδότηση. Καλεί πάλι και τους λέει… ”αυτοί δεν έχουν, γίνεται τσάμπα;”. Αρνητική απάντηση.

Δεν το βάλαμε, όμως, κάτω. Πάμε να περπατήσουμε μαζί στην Πλατεία, μου λέει και να μοιράσεις φυλλάδια.

Ωχ, σκέφτηκα μέσα μου. Περπατάμε. Ίσως ήταν από τους πιο περίεργους περιπάτους που έχω κάνει. Μοίραζα φυλλάδιά μου δεξιά κι αριστερά. Όχι σ’ αυτούς, μου λέει, ”δεν είναι δικοί μας”. “Μπα, έχουμε κι εδώ δικούς μας;” τον ρωτώ. “Πότε προλάβαμε;”

Πιο κάτω, σ’ ένα καφενείο, με φωνάζει ένας τύπος. “Εσένα θα σε ψηφίσω”. Μα δεν με ξέρετε, του απαντώ. “Να σας δώσω το φυλλάδιο και την κάρτα μου”. Όχι, απαντά σχεδόν ενοχλημένος. Δεν με νοιάζει ποιος είσαι. Θα σε ψηφίσω γιατί είσαι φίλος του ”Ακάκιου”. Ωχ, πάλι είπα από μέσα μου, έτσι γίνεται ακόμη;

Κάπου εκεί τελείωσε ο ωραίος αυτός περίπατος, κορύφωσης της εκστρατείας μου, στην όμορφη αυτή πόλη. Να ξέρετε, αν πήρα κάποια ψήφο εκεί, δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν για μένα…

Σκηνή τρίτη: Τρίπολη, 14 Μαΐου. Μετά από δεκάωρο ταξίδι, διασχίζοντας την μισή Ελλάδα, φθάνουμε στην Τρίπολη. Η εκδήλωση ήταν προγραμματισμένη στις 19.00 στα σκαλιά του Μαλιαροπουλείου Ιδρύματος.

Φθάνω εγκαίρως. Οι πόρτες κλειστές. Πηγαίνω γύρω-γύρω. Δεν υπάρχει κόσμος. Μάλλον είμαι νωρίς, σκέφτομαι.

Καλού-κακού ρωτώ τρεις φοιτήτριες που κάθονται στα σκαλιά. “Είστε εδώ για Το Ποτάμι;” “Όχι, μου απαντούν. Τρώμε πατατάκια!”

Εκεί τελείωσε, πριν καν αρχίσει, αυτή η εκδήλωση. Παίρνω ένα -δυο τηλέφωνα. Μάλιστα, κατάλαβα. Έκανα λάθος στην ημερομηνία. Επιστροφή στην Αθήνα.

Η προεκλογική περίοδος είναι ένα όμορφο ταξίδι. Η 25η Μαΐου, ήταν για όλους μας η Ιθάκη. Για μένα ήταν το ξεκίνημα. Γιατί σκέπτομαι ότι, τελικά, αυτό που αξίζει είναι το Ταξίδι.