Αρθρογραφία

Η 11η Μαΐου ήταν η Ημέρα Μνήμης .Το τέλος του ναζισμού.

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ήταν οι λέξεις που χρησιμοποίησαν οι γονείς μας μετά τον αιματηρό και καταστροφικό Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όλοι θέλαμε να στείλουμε ένα καθαρό μήνυμα, ένα βροντερό ΟΧΙ σε νέους πολέμους, στην απάνθρωπη μεταχείριση, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης , στις γενοκτονίες και στις εθνοκαθάρσεις. Το Μαουτχάουζεν και το Άουσβιτς, όπως και τα Καλάβρυτα και το Δίστομο, αποτελούν την τραγική υπενθύμιση της απάνθρωπης συμπεριφοράς. Είναι αδύνατο λοιπόν να ξεχάσουμε. Continue reading

Άρθρο στην Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»
«Δεν κρύβω πως η σημερινή εκδήλωση που οργανώνει το «Ποτάμι» στην Πάτρα σηματοδοτεί και την επιστροφή στις ρίζες μου. Ο παππούς από Δημητσάνα. Η γιαγιά από Στεμνίτσα. Ο παππούς μας Βασίλης Παπαστεργιόπουλος ήταν μια «εξωχώρια εταιρεία» της εποχής του.  Ήταν πλανόδιος έμπορος. Κάμποσο καιρό μετά τον γάμο τους εγκαταστάθηκαν στο Δρέπανο. Τελικός, όμως, προορισμός ήταν η Πάτρα.
Έχουμε σε κάθε σπίτι της οικογένειας και την αφίσα του γενικού εμπορίου του παππού στη οδό Καραΐσκάκη 89. Το σπίτι της οικογένειας στο οποίο μεγάλωσαν επτά αδέλφια αλλά πολύ γρήγορα έμειναν έξι, υπάρχει πάντοτε στην οδό Υψηλάντου 134. Τα αδέλφια ήσαν ο Γιώργης, η Ιφιγένεια, ο Ντίνος, ο Ηλίας, η Ασημίνα (Λούλα), η μητέρα μου και ο Αλέκος που εξαφανίστηκε μικρός, πολύ μικρός, εδώ στην Αχαΐα στο δεύτερο αντάρτικο.
Η γιαγιά μου από τη πλευρά του πατέρα μου ήταν πρόσφυγας από την Κωνσταντινούπολη. Περιγράφω στο βιβλίο το προσφυγικό παράπηγμα – κατάλυμα στις Τζιτζιφιές, κοντά στον Κορυδαλλό, στο οποίο έμεινε μέχρι τον θάνατό της. Εκεί μεγάλωσε ο πατέρας μου. Σε δύσκολο περιβάλλον στην απόχρωση του γκρι.
Αυτά σαν εισαγωγή για να εξηγήσω τη σημασία που έχει για μένα η επιστροφή μου με το «Ποτάμι» εδώ στην Πάτρα.

Continue reading

Αποσπάσματα από την εκπομπή «Επί του Πιεστηρίου», στο Kontra Channel

Η απόφαση μας να μην φανερώσουμε την πολιτική ομάδα που θα πάμε είναι αποτέλεσμα πολιτικής ανάλυσης. Ξέρουμε που δεν θα πάμε.



Καλοτάξιδος μου λένε. Καλοτάξιδος με το «Ποτάμι». Αυτή είναι η ευχή που ακούω συχνά τις τελευταίες μέρες. Με αφορμή τις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου. Ομολογώ με ξαφνιάζει. Γιατί πίστευα ότι είχα πια φτάσει στη δική μου Ιθάκη πριν τέσσερα χρόνια. Συνταξιούχος πια.

Η δική μου Ιθάκη ήταν αγνώριστη. Όχι λέω. Δεν είναι αυτή η Ιθάκη του δικού μου προορισμού. Δεν μπορεί αυτή να είναι η δική μου Ιθάκη. Αυτή η Ιθάκη είναι υποταγμένη. Χωρίς κύρος και αξιοπρέπεια. Την λοιδορούν. Περπατώ στην Ιθάκη του γυρισμού μου και βλέπω τον κόσμο σκυφτό. Αγέλαστο. Καταπονημένο. Απογοητευμένο. Χάθηκε η χαρά και το γέλιο στην Ιθάκη, λέω μέσα μου. Οι μνηστήρες την λεηλατούν. Ξέρουν ότι σ’αυτή την Ιθάκη δεν υπάρχει άλλος Οδυσσέας. Κατηφορίζω στο λιμάνι της Ιθάκης. Είναι γεμάτο νέους. Φεύγουν, λέω μέσα μου. Την εγκαταλείπουν. Δεν θα μείνει κανένας νέος στο νησί. Continue reading

Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει στην Ασκητική «Η πράξη είναι η πλατύτερη θύρα της λύτρωσης. Αυτή μονάχα μπορεί να δώσει απόκριση στα ερωτήματα της καρδιάς».

Η απόφασή μου να είμαι υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το ΠΟΤΑΜΙ είναι μία Πράξη.

Στα χέρια μας είναι να δείξουμε ότι οι πράξεις μας μπορούν να φέρουν τη λύτρωση.

Νοιώθω την ευθύνη της δικής μας γενιάς απέναντι στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας.

Η ιθύνουσα τάξη της Ελλάδας δείχνει ότι προτιμά να θυσιάσει τη νέα γενιά και τις επόμενες γενιές προκειμένου να διασωθεί η ίδια. Continue reading

Ο Θουκυδίδης, ο Περικλής, ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης είναι κατά κανόνα οι προτιμώμενες αναφορές στην αναζήτηση της λογικής, αν υπάρχει λογική, στην κατανόηση της πολιτικής στη σύγχρονη Αθήνα, Θήβα, Κόρινθο και Σπάρτη.

Για περισσότερους από ένα λόγους ένας σύγχρονος μαθητής του Ηράκλειτου, ο οποίος επισκέφθηκε την Έφεσο μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, έκανε το επικίνδυνο βήμα να μπει στην πολιτική στην Ελλάδα. Continue reading