Αρθρογραφία

Παρουσίαση του βιβλίου  «Η Άλλη Κρίση: Η Μαρτυρία Ενός Πρέσβη» στο Επιμελητήριο Κιλκίς στις 10 Μαρτίου 2014.

Συντονίζει ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης.

Μιλούν ο Γιώργος Φλωρίδης π. υπουργός και ο Φώτης Κιλιπίρης καθηγητής Τ.Ε.Ι.

Α. Οι πολιτιστικές άξιες, οικουμενική κληρονομιά, η πρωτιά της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας σε παγκόσμια κλίμακα και η ελληνική Ομογένεια συνιστούν διαρκές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Ελλάδος.
Τα συμφέροντα της χώρας μας επιβάλλουν την πλέον ουσιαστική και ενεργητική συμμετοχή μας σε όλες τις διεργασίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτίστως, καθώς και στο ΝΑΤΟ.

Ως κύρια προτεραιότητα στις εξωτερικές μας σχέσεις πρέπει να τοποθετούμε την αύξηση των εξαγωγών και βεβαία την ενίσχυση των επιχειρηματικών και εμπορικών μας δραστηριοτήτων και εκτός συνόρων.
Η οικονομία είναι το υπαρξιακό στοίχημα για την Ελλάδα. Η εξωστρέφεια είναι συνθήκη αναγκαία.

Στην εξωτερική πολιτική δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος. Η προώθηση των εθνικών μας συμφερόντων, ως συνιστώσα της Ευρωπαϊκής Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, συνιστά σημαντικό πυλώνα της πολιτικής μας. Η πολιτική του ”παθητικού παρατηρητή” δεν ενισχύει τη θέση μας. Continue reading

Από το προεκλογικό ημερολόγιο ενός Πρέσβη

Απολογούμαι εκ των πρότερων. Καταλαβαίνω ότι αγωνιάτε να διαβάσετε το ημερολόγιό μου. Σήμερα, όμως, δεν έχει σημειώσεις για εξωτερική πολίτικη, ούτε για … μυστικές συνομιλίες του Σταύρου Θεοδωράκη.

Μερικές μέρες πριν από το πρώτο συνέδριο ελληνικού κόμματος, στο οποίο μετέχω ως σύνεδρος κατ’ απονομήν, έχοντας αισίως φθάσει σε ηλικία 64 ετών, σκέφθηκα, έτσι, χωρίς ειδικό λόγο κι αιτία, να γυρίσω πίσω στην σύντομη προεκλογική εκστρατεία. Ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Έτσι, σκέφθηκα να γράψω για δυο-τρία χιουμοριστικά στιγμιότυπα από το όμορφο αυτό δεκαπενθήμερο. Τόσο κράτησε η δική μου… εκστρατεία.

Σκηνή πρώτη: Δευτέρα 12 Μαΐου. Είμαστε στην κεντρική πλατεία της Νέας Σμύρνης. Περιμένουμε τον Σταύρο. Συζητώ με τον Άκη. Εκεί, έρχεται μια κυρία. Κοιτάξτε στον ουρανό, μας λέει. Κοιτάζουμε πάνω.

“Δεν βλέπετε τις άσπρες γραμμές; Μας ψεκάζουν. Δεν το βλέπετε; Να η απόδειξη”. Μόλις είχε περάσει ένα αεροπλάνο.

Κράτησα την ψυχραιμία μου. Της απαντώ, όσο σοβαρότερα μπορώ. “Αν θέλετε, πηγαίνετε στο προεκλογικό κιόσκι … Εκείνοι έχουν και θέσεις και άποψη για τους ψεκασμούς. Εμείς δεν το έχουμε ακόμη αντιμετωπίσει στο πρόγραμμά μας.

Της δείχνω πράγματι το περίπτερο. Σπεύδει με έκδηλη ανακούφιση. Χάνουμε μια ψήφο, σκέφτομαι.

Σκηνή δεύτερη: Τρίτη 13 Μαΐου. Κεντρική πλατεία της… (κάπου στην κεντρική Ελλάδα).

Εμφανίζεται ο κ.”Ακάκιος”. Πίνουμε για κάμποση ώρα καφέ μαζί. Εξομολογείται ότι του αρέσει κάθε νέο κόμμα που γίνεται. Έτσι, στη φάση αυτή της ζωής του, θέλει να με βοηθήσει, γιατί πιστεύει στο Ποτάμι.

Προσφέρεται να κανονίσει μια συνέντευξη σε τηλεοπτικό σταθμό. Κάνει ένα τηλέφωνο. Θέλουν χρήματα μου λέει. Εμείς μοιραζόμαστε τη βενζίνη και τα διόδια, του απαντώ. Δεν έχω λεφτά για πληρωμένες συνεντεύξεις. Του προτείνω να την κάνουμε εμείς δωρεάν και να χρεώσει διπλή ταρίφα στα κόμματα που παίρνουν χρηματοδότηση. Καλεί πάλι και τους λέει… ”αυτοί δεν έχουν, γίνεται τσάμπα;”. Αρνητική απάντηση.

Δεν το βάλαμε, όμως, κάτω. Πάμε να περπατήσουμε μαζί στην Πλατεία, μου λέει και να μοιράσεις φυλλάδια.

Ωχ, σκέφτηκα μέσα μου. Περπατάμε. Ίσως ήταν από τους πιο περίεργους περιπάτους που έχω κάνει. Μοίραζα φυλλάδιά μου δεξιά κι αριστερά. Όχι σ’ αυτούς, μου λέει, ”δεν είναι δικοί μας”. “Μπα, έχουμε κι εδώ δικούς μας;” τον ρωτώ. “Πότε προλάβαμε;”

Πιο κάτω, σ’ ένα καφενείο, με φωνάζει ένας τύπος. “Εσένα θα σε ψηφίσω”. Μα δεν με ξέρετε, του απαντώ. “Να σας δώσω το φυλλάδιο και την κάρτα μου”. Όχι, απαντά σχεδόν ενοχλημένος. Δεν με νοιάζει ποιος είσαι. Θα σε ψηφίσω γιατί είσαι φίλος του ”Ακάκιου”. Ωχ, πάλι είπα από μέσα μου, έτσι γίνεται ακόμη;

Κάπου εκεί τελείωσε ο ωραίος αυτός περίπατος, κορύφωσης της εκστρατείας μου, στην όμορφη αυτή πόλη. Να ξέρετε, αν πήρα κάποια ψήφο εκεί, δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν για μένα…

Σκηνή τρίτη: Τρίπολη, 14 Μαΐου. Μετά από δεκάωρο ταξίδι, διασχίζοντας την μισή Ελλάδα, φθάνουμε στην Τρίπολη. Η εκδήλωση ήταν προγραμματισμένη στις 19.00 στα σκαλιά του Μαλιαροπουλείου Ιδρύματος.

Φθάνω εγκαίρως. Οι πόρτες κλειστές. Πηγαίνω γύρω-γύρω. Δεν υπάρχει κόσμος. Μάλλον είμαι νωρίς, σκέφτομαι.

Καλού-κακού ρωτώ τρεις φοιτήτριες που κάθονται στα σκαλιά. “Είστε εδώ για Το Ποτάμι;” “Όχι, μου απαντούν. Τρώμε πατατάκια!”

Εκεί τελείωσε, πριν καν αρχίσει, αυτή η εκδήλωση. Παίρνω ένα -δυο τηλέφωνα. Μάλιστα, κατάλαβα. Έκανα λάθος στην ημερομηνία. Επιστροφή στην Αθήνα.

Η προεκλογική περίοδος είναι ένα όμορφο ταξίδι. Η 25η Μαΐου, ήταν για όλους μας η Ιθάκη. Για μένα ήταν το ξεκίνημα. Γιατί σκέπτομαι ότι, τελικά, αυτό που αξίζει είναι το Ταξίδι.

Παρά τη κρίση, υπάρχει ένα είδος που εξακολουθεί να ευδοκιμεί. Οι διάφοροι ετερόφωτοι σύμβουλοι, ειδικοί και μη. Κατακλύζουν διαχρονικά τα πάσης φύσεως Γραφεία της εξουσίας έχοντας, κατά δήλωση, αξιόλογους τίτλους σπουδών. Σπάνια όμως ξεχώρισαν για τη δυνατότητα τους να κινηθούν με ρεαλιστικό και πραγματιστικό στόχο. Εικονολάτρες, αποφεύγουν την όσμωση με τη διοίκηση, κατά κανόνα, επιδιώκουν να υποκαταστήσουν και να την αντικαταστήσουν. Διαρκούν ένα δωδεκάμηνο ή ένα εξάμηνο ανάλογα με το χρόνο που η πηγή της εξουσίας τους – υπουργός ή υφυπουργός – μένει στη θέση της. Συνήθως αποχωρούν όπως ακριβώς έρχονται, την ίδια μέρα αποπομπής ή μετακίνησης του υπουργού.

Αν ο υπουργός μετακινείται σε άλλο θώκο, τον ακολουθούν ως οιονεί “κατά πάντα και δια πάντα” γνώστες και ικανοί.

Την επόμενη μέρα έρχονται άλλοι, καινούργιοι, που πρεσβεύουν νέα συνήθως πολιτική – συνήθως με κατασταλαγμένες απόψεις για ριζική αλλαγή όταν πρόκειται για αναδόμησή στην ίδια κυβέρνηση – ανατρέποντας τη προηγούμενη. Ακολουθώντας πιστά τη προσωπική γραμμή του νέου υπουργού στο προθάλαμο του οποίου έχουν εγκατασταθεί. “Όλα ξεκινούν σήμερα” είναι συνήθως το γενικό πρόσταγμα.

Αυτά συμβαίνουν ακόμη και σήμερα. Σε βαθμό μάλιστα ασύμβατο με την εικόνα της ανέχειας, της κρίσης και της ανάγκης για περιστολή των λειτουργικών δαπανών του δημοσίου. Μπορεί να διασφαλισθεί με το τρόπο αυτό συνεχεία και συνέπεια;

Αφήνω δε στην άκρη τη λεγόμενη “επικοινωνιακή πολιτική” που είναι πλέον το υποκατάστατο της πραγματικής πολιτικής. Επιπλέον, στα τριανταπέντε χρόνια που υπηρέτησα τη πατρίδα μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί στην Ελλάδα το πολιτικό κύρος, η αποτελεσματικότητα και η προσωπική αξιοπιστία συνδυάζονται και εξαρτώνται από το εμβαδόν, το νέο διάκοσμο και το φρέσκο βάψιμο του Υπουργικού γραφείου και του προθαλάμου. Ακόμη και σήμερα.

Απόσπασμα από άρθρο με τίτλο ” Το Ελληνικό Ζήτημα” που δημοσιεύθηκε στο Foreign Affairs 

Με ρωτούν συχνά τις μέρες αυτές τι ακριβώς σημαίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση για μένα;

Διαβάζω  λοιπόν εκεί όπου όλα ξεκινούν :

ʼʼΕκτόπισης  επτά εξτρεμιστών και διάλυσης δυο οργανώσεων δι ανεπίτρεπτων προπαγάνδανʼʼ.

Είναι η ανακοίνωση από την χουντική εφημερίδα  ʼʼΝΕΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑʼʼ ,της 10ης Μάιου 1972 , για τη  διάλυση δυο νόμιμων  συλλόγων που   στόχο είχαν τη διάδοση  στην Ελλάδα των θεμελιωδών άξιων της Ευρώπης. Της «Ελληνοευρωπαϊκής  Ένωσης Νέων»ʼ και της «Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων». Κάτω βέβαια από τις δύσκολες συνθήκες ενός ανελεύθερου καθεστώτος. Την εποχή εκείνη έπαιρνα το πτυχίο  Οικονομικών από το Καποδιστριακό. Continue reading

– απόσπασμα από άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στο ForeignAffairs.gr (08/04/2104)

Στη χάραξη εθνικής εξωτερικής πολιτικής, πρέπει να διασφαλισθεί θεσμικά η γνώση του χθες, η εκτίμηση του σήμερα και η προετοιμασία και πρόβλεψη του αύριο. Συχνά ακούμε ότι λείπει η συνέπεια. Εγώ επιμένω ότι λείπει κυρίως η συνέχεια. Την απουσία γνώσης ορισμένων περιστατικών τη πληρώσαμε ήδη πρόσφατα.

Η γνώμη, η άποψη του ενός, όσο ικανός και αν είναι, όποιος και αν είναι, Υπουργός ή Διπλωμάτης, δεν μπορεί να υποκαθιστά την γνώση των πολλών. Χρειάζεται θεσμική διαδικασία και έλεγχος. Όποιος δεν γνωρίζει το ιστορικό ή διπλωματικό χθες, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το σήμερα και να προβλέψει το αύριο. Επίσης, κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι γνωρίζει τα πάντα. Όσο η πολιτική, της εξωτερικής πολιτικής περιλαμβανομένης, δεν διέπεται από αυστηρό θεσμικό πλαίσιο που θα προσδιορίζει το πώς, πότε, ποιός και γιατί, τόσο οι προσωπικές επιλογές θα υποκαθιστούν την συλλογική και αποτελεσματική δράση. Συνεπώς, δεν είναι θέμα γνώμης άλλα γνώσης. Continue reading

Η 11η Μαΐου ήταν η Ημέρα Μνήμης .Το τέλος του ναζισμού.

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ήταν οι λέξεις που χρησιμοποίησαν οι γονείς μας μετά τον αιματηρό και καταστροφικό Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όλοι θέλαμε να στείλουμε ένα καθαρό μήνυμα, ένα βροντερό ΟΧΙ σε νέους πολέμους, στην απάνθρωπη μεταχείριση, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης , στις γενοκτονίες και στις εθνοκαθάρσεις. Το Μαουτχάουζεν και το Άουσβιτς, όπως και τα Καλάβρυτα και το Δίστομο, αποτελούν την τραγική υπενθύμιση της απάνθρωπης συμπεριφοράς. Είναι αδύνατο λοιπόν να ξεχάσουμε. Continue reading

Άρθρο στην Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»
«Δεν κρύβω πως η σημερινή εκδήλωση που οργανώνει το «Ποτάμι» στην Πάτρα σηματοδοτεί και την επιστροφή στις ρίζες μου. Ο παππούς από Δημητσάνα. Η γιαγιά από Στεμνίτσα. Ο παππούς μας Βασίλης Παπαστεργιόπουλος ήταν μια «εξωχώρια εταιρεία» της εποχής του.  Ήταν πλανόδιος έμπορος. Κάμποσο καιρό μετά τον γάμο τους εγκαταστάθηκαν στο Δρέπανο. Τελικός, όμως, προορισμός ήταν η Πάτρα.
Έχουμε σε κάθε σπίτι της οικογένειας και την αφίσα του γενικού εμπορίου του παππού στη οδό Καραΐσκάκη 89. Το σπίτι της οικογένειας στο οποίο μεγάλωσαν επτά αδέλφια αλλά πολύ γρήγορα έμειναν έξι, υπάρχει πάντοτε στην οδό Υψηλάντου 134. Τα αδέλφια ήσαν ο Γιώργης, η Ιφιγένεια, ο Ντίνος, ο Ηλίας, η Ασημίνα (Λούλα), η μητέρα μου και ο Αλέκος που εξαφανίστηκε μικρός, πολύ μικρός, εδώ στην Αχαΐα στο δεύτερο αντάρτικο.
Η γιαγιά μου από τη πλευρά του πατέρα μου ήταν πρόσφυγας από την Κωνσταντινούπολη. Περιγράφω στο βιβλίο το προσφυγικό παράπηγμα – κατάλυμα στις Τζιτζιφιές, κοντά στον Κορυδαλλό, στο οποίο έμεινε μέχρι τον θάνατό της. Εκεί μεγάλωσε ο πατέρας μου. Σε δύσκολο περιβάλλον στην απόχρωση του γκρι.
Αυτά σαν εισαγωγή για να εξηγήσω τη σημασία που έχει για μένα η επιστροφή μου με το «Ποτάμι» εδώ στην Πάτρα.

Continue reading