Άρθρα

Türkiye Cumhuriyeti – Quo Vadis?

Δώδεκα χρόνια πριν, ο Pετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θριαμβευτής των εκλογών του 2002, επέλεξε να πραγματοποιήσει την πρώτη του επίσκεψη στην Αθήνα.

Ήδη η επίσκεψη αυτή περιείχε μια χαρακτηριστική της τουρκικής δημοκρατίας αντίφαση. Νικητής ο Ερντογάν δεν μπορούσε εν τούτοις να γίνει πρωθυπουργός… Λόγω αντιρρήσεων (το γράφω απλουστευτικά) του στρατού “θεματοφύλακα” πριν την αναθεώρηση του τουρκικού συντάγματος. Στην πράξη όμως του κεμαλικού κατεστημένου.

Στην Αθήνα, προκάλεσε θετικές εντυπώσεις, που αργότερα μετατράπηκαν σε θαυμασμό λανθάνοντα και απροκάλυπτο.

Ισλαμιστής και μεταρρυθμιστής ο ίδιος, έχοντας αφήσει το καθαρό πολιτικό-ιδεολογικό του στίγμα στην Δημαρχία Κωνσταντινουπόλεως, επέλεξε αρχικά να διακηρύξει ότι θα οδηγήσει την Τουρκία στην Ευρώπη.

Τον πιστέψαμε, τον ενθαρρύναμε και τον στηρίξαμε. Άλλωστε η “αγκίστρωση” της Τουρκίας στην Ευρώπη ήταν από το Ελσίνκι (Δεκέμβριος 1999) και μετά στρατηγική επιλογή όλων των ελληνικών κυβερνήσεων. Ήταν και εξακολουθεί να παραμένει το Σχέδιο Α, καθώς φοβούμαι ότι δεν υφίσταται ακόμη Σχέδιο Β. Continue reading

Είναι αλήθεια ότι ο Υπουργός Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος, μόνος στην κυριολεξία μεταξύ όλων των μελών της Κυβέρνησης, έχει μπορέσει να αναπτύξει ισχυρές προσωπικές σχέσεις στην Ουάσιγκτον.

Από προσωπική εμπειρία κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως πρέσβης στην Ουάσιγκτον (2005-2009), είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι οι προσωπικές σχέσεις των πολιτικών δεν αρκούν. Μπορούν όμως να φανούν χρήσιμες. Continue reading

Η 19η Αυγούστου έχει καθιερωθεί σαν η Διεθνής Ανθρωπιστική Ημέρα.

Σήμερα τιμάμε τους χιλιάδες αφανείς και ανώνυμους που προσφέρουν χωρίς να ζητούν.

Σήμερα τιμάμε όλους εκείνους που εργάζονται σε συνθήκες πόλεμου για να σώσουν ζωές.

Σήμερα τιμάμε τους Διεθνείς εκείνους Οργανισμούς και τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που υπηρετούν τον άνθρωπο.

Σήμερα, έστω για μια μέρα, ας αγανακτήσουμε. Χωρίς να θρηνούμε με υποκρισία.

Γιατί ακόμη και σήμερα στο έδαφος Ευρώπης, κυρίως όμως στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής βλέπουμε ότι η ζωή και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου έχουν χάσει τη σημασία της.

Αυτό πρέπει να σταματήσει.

19 Αυγούστου 2014

Το Εθνικό Συμφέρον επιτάσσει μακροχρόνιο σχεδιασμό και θεσμική ανασυγκρότηση σχεδιασμού Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας.
Επιτάσσει την ευρύτερη δυνατή συνεννόηση και συναίνεση.

Προϋποθέτει την υπεύθυνη ενημέρωση της αντιπολίτευσης από την κυβέρνηση. Ας γίνει έστω ”κεκλεισμένων των θυρών”.

Μια ενημερωμένη και ταυτόχρονα όμως υπεύθυνη αντιπολίτευση.

Στην εξωτερική πολιτική, σημασία έχουν ο σχεδιασμός, η συνεννόηση και οι αποφάσεις. Όχι η εσωτερική κατανάλωση, οι κορώνες και ο λαϊκισμός. Τα λάθη μας ας γίνουν μάθημα. Δεν έχουμε διδαχθεί ;

Η Ελλάδα, λόγω και της ανατροπής του status quo σε Μέση Ανατολή και Βόρειο Αφρική έχει ισχυρά διαπραγματευτικά χαρτιά.

Μόνος του κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το βάρος και το μέγεθος των εθνικών ζητημάτων και των περιφερειακών προκλήσεων. Δεν χωρούν προσωπικές πολιτικές.

Α. Οι πολιτιστικές άξιες, οικουμενική κληρονομιά, η πρωτιά της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας σε παγκόσμια κλίμακα και η ελληνική Ομογένεια συνιστούν διαρκές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Ελλάδος.
Τα συμφέροντα της χώρας μας επιβάλλουν την πλέον ουσιαστική και ενεργητική συμμετοχή μας σε όλες τις διεργασίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτίστως, καθώς και στο ΝΑΤΟ.

Ως κύρια προτεραιότητα στις εξωτερικές μας σχέσεις πρέπει να τοποθετούμε την αύξηση των εξαγωγών και βεβαία την ενίσχυση των επιχειρηματικών και εμπορικών μας δραστηριοτήτων και εκτός συνόρων.
Η οικονομία είναι το υπαρξιακό στοίχημα για την Ελλάδα. Η εξωστρέφεια είναι συνθήκη αναγκαία.

Στην εξωτερική πολιτική δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος. Η προώθηση των εθνικών μας συμφερόντων, ως συνιστώσα της Ευρωπαϊκής Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, συνιστά σημαντικό πυλώνα της πολιτικής μας. Η πολιτική του ”παθητικού παρατηρητή” δεν ενισχύει τη θέση μας. Continue reading