Από το προεκλογικό ημερολόγιο ενός Πρέσβη
Απολογούμαι εκ των πρότερων. Καταλαβαίνω ότι αγωνιάτε να διαβάσετε το ημερολόγιό μου. Σήμερα, όμως, δεν έχει σημειώσεις για εξωτερική πολίτικη, ούτε για … μυστικές συνομιλίες του Σταύρου Θεοδωράκη.
Μερικές μέρες πριν από το πρώτο συνέδριο ελληνικού κόμματος, στο οποίο μετέχω ως σύνεδρος κατ’ απονομήν, έχοντας αισίως φθάσει σε ηλικία 64 ετών, σκέφθηκα, έτσι, χωρίς ειδικό λόγο κι αιτία, να γυρίσω πίσω στην σύντομη προεκλογική εκστρατεία. Ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία.
Έτσι, σκέφθηκα να γράψω για δυο-τρία χιουμοριστικά στιγμιότυπα από το όμορφο αυτό δεκαπενθήμερο. Τόσο κράτησε η δική μου… εκστρατεία.
Σκηνή πρώτη: Δευτέρα 12 Μαΐου. Είμαστε στην κεντρική πλατεία της Νέας Σμύρνης. Περιμένουμε τον Σταύρο. Συζητώ με τον Άκη. Εκεί, έρχεται μια κυρία. Κοιτάξτε στον ουρανό, μας λέει. Κοιτάζουμε πάνω.
“Δεν βλέπετε τις άσπρες γραμμές; Μας ψεκάζουν. Δεν το βλέπετε; Να η απόδειξη”. Μόλις είχε περάσει ένα αεροπλάνο.
Κράτησα την ψυχραιμία μου. Της απαντώ, όσο σοβαρότερα μπορώ. “Αν θέλετε, πηγαίνετε στο προεκλογικό κιόσκι … Εκείνοι έχουν και θέσεις και άποψη για τους ψεκασμούς. Εμείς δεν το έχουμε ακόμη αντιμετωπίσει στο πρόγραμμά μας.
Της δείχνω πράγματι το περίπτερο. Σπεύδει με έκδηλη ανακούφιση. Χάνουμε μια ψήφο, σκέφτομαι.
Σκηνή δεύτερη: Τρίτη 13 Μαΐου. Κεντρική πλατεία της… (κάπου στην κεντρική Ελλάδα).
Εμφανίζεται ο κ.”Ακάκιος”. Πίνουμε για κάμποση ώρα καφέ μαζί. Εξομολογείται ότι του αρέσει κάθε νέο κόμμα που γίνεται. Έτσι, στη φάση αυτή της ζωής του, θέλει να με βοηθήσει, γιατί πιστεύει στο Ποτάμι.
Προσφέρεται να κανονίσει μια συνέντευξη σε τηλεοπτικό σταθμό. Κάνει ένα τηλέφωνο. Θέλουν χρήματα μου λέει. Εμείς μοιραζόμαστε τη βενζίνη και τα διόδια, του απαντώ. Δεν έχω λεφτά για πληρωμένες συνεντεύξεις. Του προτείνω να την κάνουμε εμείς δωρεάν και να χρεώσει διπλή ταρίφα στα κόμματα που παίρνουν χρηματοδότηση. Καλεί πάλι και τους λέει… ”αυτοί δεν έχουν, γίνεται τσάμπα;”. Αρνητική απάντηση.
Δεν το βάλαμε, όμως, κάτω. Πάμε να περπατήσουμε μαζί στην Πλατεία, μου λέει και να μοιράσεις φυλλάδια.
Ωχ, σκέφτηκα μέσα μου. Περπατάμε. Ίσως ήταν από τους πιο περίεργους περιπάτους που έχω κάνει. Μοίραζα φυλλάδιά μου δεξιά κι αριστερά. Όχι σ’ αυτούς, μου λέει, ”δεν είναι δικοί μας”. “Μπα, έχουμε κι εδώ δικούς μας;” τον ρωτώ. “Πότε προλάβαμε;”
Πιο κάτω, σ’ ένα καφενείο, με φωνάζει ένας τύπος. “Εσένα θα σε ψηφίσω”. Μα δεν με ξέρετε, του απαντώ. “Να σας δώσω το φυλλάδιο και την κάρτα μου”. Όχι, απαντά σχεδόν ενοχλημένος. Δεν με νοιάζει ποιος είσαι. Θα σε ψηφίσω γιατί είσαι φίλος του ”Ακάκιου”. Ωχ, πάλι είπα από μέσα μου, έτσι γίνεται ακόμη;
Κάπου εκεί τελείωσε ο ωραίος αυτός περίπατος, κορύφωσης της εκστρατείας μου, στην όμορφη αυτή πόλη. Να ξέρετε, αν πήρα κάποια ψήφο εκεί, δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν για μένα…
Σκηνή τρίτη: Τρίπολη, 14 Μαΐου. Μετά από δεκάωρο ταξίδι, διασχίζοντας την μισή Ελλάδα, φθάνουμε στην Τρίπολη. Η εκδήλωση ήταν προγραμματισμένη στις 19.00 στα σκαλιά του Μαλιαροπουλείου Ιδρύματος.
Φθάνω εγκαίρως. Οι πόρτες κλειστές. Πηγαίνω γύρω-γύρω. Δεν υπάρχει κόσμος. Μάλλον είμαι νωρίς, σκέφτομαι.
Καλού-κακού ρωτώ τρεις φοιτήτριες που κάθονται στα σκαλιά. “Είστε εδώ για Το Ποτάμι;” “Όχι, μου απαντούν. Τρώμε πατατάκια!”
Εκεί τελείωσε, πριν καν αρχίσει, αυτή η εκδήλωση. Παίρνω ένα -δυο τηλέφωνα. Μάλιστα, κατάλαβα. Έκανα λάθος στην ημερομηνία. Επιστροφή στην Αθήνα.
Η προεκλογική περίοδος είναι ένα όμορφο ταξίδι. Η 25η Μαΐου, ήταν για όλους μας η Ιθάκη. Για μένα ήταν το ξεκίνημα. Γιατί σκέπτομαι ότι, τελικά, αυτό που αξίζει είναι το Ταξίδι.
