Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ“, 09/10/2026
Η εκθαμβωτική εικόνα της ομιλίας του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα, σύμβολο της συνέχειας του ελληνικού και της ταυτότητας του ευρωπαϊκού και δυτικού πολιτισμού, καθόρισε το μήνυμα της επίσκεψης. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών και σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας –υπέρμαχος ως γερουσιαστής της συνέργειας ΗΠΑ, Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ– μίλησε στην Αθήνα αλλά απευθύνθηκε στην οικουμένη, υπό το λαμπερό εσπερινό φως του δύοντος ηλίου στον βράχο της Ακρόπολης.
Την άνοιξη του 2009, προτάθηκε στον μύστη της αρχαιοελληνικής γραμματείας πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να περιλάβει την Αθήνα στο πλαίσιο της επίσκεψής του στην Ευρώπη και να εκπέμψει το μήνυμά του από την Πνύκα. Αλλά επέλεξε τον εναέριο χώρο της Ελλάδος, κατευθυνόμενος στην Τουρκία χωρίς να σταθμεύσει εδώ. Επηρεασμένος, προφανώς, από μια συγκυριακή ερμηνεία των συμφερόντων της υπερδύναμης. Κυρίως, όμως, από μια πολιτική αυταπάτη που είχε καλλιεργηθεί επί των ημερών του νεοσυντηρητικού προκατόχου του για τη δυνατότητα μετάγγισης των αξιών της Δύσης σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Τον Νοέμβριο του 2016, ο Ομπάμα επέλεξε να κλείσει την οκταετή προεδρική θητεία του με μια μνημειώδη –ύμνο για την Ελλάδα– ομιλία στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, μετά το «προσκύνημά» του στην Ακρόπολη.
Ο Μάρκο Ρούμπιο επιλέγει αντίστροφη πορεία. Ξεκινά από την κλασική Αθήνα την ενατένιση της προεδρίας των ΗΠΑ.
«Αγεωμέτρητοι» όσοι επιχειρήσουν με πολιτικές υπερβολές, στιγμιαίους αστερίσκους και υποσημειώσεις να αμφισβητήσουν τη δύναμη των μηνυμάτων της εικόνας του Ρούμπιο στην Πνύκα για τη σημερινή Ελλάδα. Δεν υπάρχει το δίλημμα ιέραξ ή περιστερά για κορυφαίο εκπρόσωπο της υπερδύναμης.
Ο Μάρκο Ρούμπιο, θέλοντας να ακολουθήσει το πρότυπο των Τόμας Τζέφερσον, Αλεξάντερ Χάμιλτον, Τζον Τζέι και Τζέιμς Μάντισον, επεδίωξε να συναντήσει νοερά τον Πλάτωνα. Ως κατεξοχήν πραγματιστής, εκπρόσωπος της λογικής και των δυνατοτήτων της ισχύος, είναι ταυτοτικά μελετητής και οπαδός των δημηγοριών του Θουκυδίδη. Στο βήμα που επέλεξε αντιπαρατέθηκαν πριν από 2.500 χρόνια η λογική και το παράλογο, η ισχύς του δικαίου και το δίκαιο της ισχύος, τα λίγα υπέρ και τα πολλά κατά της σικελικής εκστρατείας, η ειρήνη και ο πόλεμος, οι συμμαχίες και η ηγεμονική συμπεριφορά προς συμμάχους. Από το βήμα αυτό η σύνεση θεωρήθηκε δειλία. Τα ίδια θέματα συζητάμε σήμερα.
