Αρθρογραφία

Με ρωτούν συχνά τις μέρες αυτές τι ακριβώς σημαίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση για μένα;

Διαβάζω  λοιπόν εκεί όπου όλα ξεκινούν :

ʼʼΕκτόπισης  επτά εξτρεμιστών και διάλυσης δυο οργανώσεων δι ανεπίτρεπτων προπαγάνδανʼʼ.

Είναι η ανακοίνωση από την χουντική εφημερίδα  ʼʼΝΕΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑʼʼ ,της 10ης Μάιου 1972 , για τη  διάλυση δυο νόμιμων  συλλόγων που   στόχο είχαν τη διάδοση  στην Ελλάδα των θεμελιωδών άξιων της Ευρώπης. Της «Ελληνοευρωπαϊκής  Ένωσης Νέων»ʼ και της «Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων». Κάτω βέβαια από τις δύσκολες συνθήκες ενός ανελεύθερου καθεστώτος. Την εποχή εκείνη έπαιρνα το πτυχίο  Οικονομικών από το Καποδιστριακό. Continue reading

– απόσπασμα από άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στο ForeignAffairs.gr (08/04/2104)

Στη χάραξη εθνικής εξωτερικής πολιτικής, πρέπει να διασφαλισθεί θεσμικά η γνώση του χθες, η εκτίμηση του σήμερα και η προετοιμασία και πρόβλεψη του αύριο. Συχνά ακούμε ότι λείπει η συνέπεια. Εγώ επιμένω ότι λείπει κυρίως η συνέχεια. Την απουσία γνώσης ορισμένων περιστατικών τη πληρώσαμε ήδη πρόσφατα.

Η γνώμη, η άποψη του ενός, όσο ικανός και αν είναι, όποιος και αν είναι, Υπουργός ή Διπλωμάτης, δεν μπορεί να υποκαθιστά την γνώση των πολλών. Χρειάζεται θεσμική διαδικασία και έλεγχος. Όποιος δεν γνωρίζει το ιστορικό ή διπλωματικό χθες, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το σήμερα και να προβλέψει το αύριο. Επίσης, κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι γνωρίζει τα πάντα. Όσο η πολιτική, της εξωτερικής πολιτικής περιλαμβανομένης, δεν διέπεται από αυστηρό θεσμικό πλαίσιο που θα προσδιορίζει το πώς, πότε, ποιός και γιατί, τόσο οι προσωπικές επιλογές θα υποκαθιστούν την συλλογική και αποτελεσματική δράση. Συνεπώς, δεν είναι θέμα γνώμης άλλα γνώσης. Continue reading

Σήμερα είναι ημέρα μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Continue reading

Η 11η Μαΐου ήταν η Ημέρα Μνήμης .Το τέλος του ναζισμού.

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ήταν οι λέξεις που χρησιμοποίησαν οι γονείς μας μετά τον αιματηρό και καταστροφικό Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όλοι θέλαμε να στείλουμε ένα καθαρό μήνυμα, ένα βροντερό ΟΧΙ σε νέους πολέμους, στην απάνθρωπη μεταχείριση, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης , στις γενοκτονίες και στις εθνοκαθάρσεις. Το Μαουτχάουζεν και το Άουσβιτς, όπως και τα Καλάβρυτα και το Δίστομο, αποτελούν την τραγική υπενθύμιση της απάνθρωπης συμπεριφοράς. Είναι αδύνατο λοιπόν να ξεχάσουμε. Continue reading

Continue reading

Καλοτάξιδος μου λένε. Καλοτάξιδος με το «Ποτάμι». Αυτή είναι η ευχή που ακούω συχνά τις τελευταίες μέρες. Με αφορμή τις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου. Ομολογώ με ξαφνιάζει. Γιατί πίστευα ότι είχα πια φτάσει στη δική μου Ιθάκη πριν τέσσερα χρόνια. Συνταξιούχος πια.

Η δική μου Ιθάκη ήταν αγνώριστη. Όχι λέω. Δεν είναι αυτή η Ιθάκη του δικού μου προορισμού. Δεν μπορεί αυτή να είναι η δική μου Ιθάκη. Αυτή η Ιθάκη είναι υποταγμένη. Χωρίς κύρος και αξιοπρέπεια. Την λοιδορούν. Περπατώ στην Ιθάκη του γυρισμού μου και βλέπω τον κόσμο σκυφτό. Αγέλαστο. Καταπονημένο. Απογοητευμένο. Χάθηκε η χαρά και το γέλιο στην Ιθάκη, λέω μέσα μου. Οι μνηστήρες την λεηλατούν. Ξέρουν ότι σ’αυτή την Ιθάκη δεν υπάρχει άλλος Οδυσσέας. Κατηφορίζω στο λιμάνι της Ιθάκης. Είναι γεμάτο νέους. Φεύγουν, λέω μέσα μου. Την εγκαταλείπουν. Δεν θα μείνει κανένας νέος στο νησί. Continue reading

Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει στην Ασκητική «Η πράξη είναι η πλατύτερη θύρα της λύτρωσης. Αυτή μονάχα μπορεί να δώσει απόκριση στα ερωτήματα της καρδιάς».

Η απόφασή μου να είμαι υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το ΠΟΤΑΜΙ είναι μία Πράξη.

Στα χέρια μας είναι να δείξουμε ότι οι πράξεις μας μπορούν να φέρουν τη λύτρωση.

Νοιώθω την ευθύνη της δικής μας γενιάς απέναντι στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας.

Η ιθύνουσα τάξη της Ελλάδας δείχνει ότι προτιμά να θυσιάσει τη νέα γενιά και τις επόμενες γενιές προκειμένου να διασωθεί η ίδια. Continue reading